శ్రీసాయిసందేశామృతము 50 (Nectar of Sri Sai's message 50)

శ్రీసాయినాథాయనమః !

సాయికథలు చెప్పువారు , వినువారు ధన్యులు . ఇవిమాములు కథలుగావు , భక్తుల అంతరంగ అనుభవముల సంపుటములు . ప్రతికథవెనుక ఓ హితముగూర్చెడి సందేశము , బాబాకరుణావీక్షణ రక్షణాలు మిళితమై వుంటాయి.ప్రస్తుత అంతిమ అధ్యాయములో బాబా పరిపూర్ణ యనుగ్రహముపొందిన భక్తుల యనుభవములు చెప్పబడినవి . కాకాసాహెబు దీక్షితు మహారాష్ట్రలోని ఖండ్వా గ్రామమందు బ్రాహ్మణకుటుంబమున జన్మించాడు . వృత్తిపరంగా న్యాయవాది . మిత్రుడు నానాసాహెబ్ చాందోర్కర్ ద్వారా సాయిబాబా ఘనతవిని మిగుల ఆకర్షితుడై తనకాలి కుంటితనంకంటే మనసుకుంటితనాన్ని పోగొట్టుకొనుటకై సాయిని దర్శింపదలచాడు . కేవలం సంకల్పించడమే దీక్షితు వంతు , అదికూడా బాబా సంకల్పమేమోగదా ? ఆపై అహమ్మదాబాద్ లో శ్యామాను కలవడం, ,మేఘాయొక్క బాబాచిత్రపట దర్శనం , క్రిక్కిరిసి రైలులో మిత్రుడు గార్డుగా ఉండటం, కోపర్గామ్ లో రైలుదిగగానే నానాసాహెబ్ ను కలవడం ,గోదావరిలో స్నానముజేసి శిరిడీ జేరడం మున్నగు సంఘటనలు సాయి సమకూర్చిన సదుపాయాలుగావా ? సాయి ప్రదమదర్శనంలోనే పరమానందాన్నిపొందాడు దీక్షితు . ఈ కలయిక 1909వ సంవత్సరములో జరిగినది . పిదప అచిరకాలంలోనే శిరిడీలో నివసించుటకై దీక్షితు వాడ నిర్మించాడు . బాబాకు సర్వస్యశరణాగతిజేసి కేవలం తొమ్మిది సంవత్సరాలకాలంలోనే పెక్కు లెక్కలకందని యనుభూతులపొందాడు . బాబాచెప్పినట్లు 1926 లో హేమాద్రిపంతుతో రైల్లో ప్రయాణంజేస్తూ తుదిశ్వాసవిడిచాడు ఆ ఫుణ్యజీవి. ఎంతకాలం బాబాను సేవించామనడంకంటే, ఎలాంటి శ్రద్ధాభక్తులతో సాయిని కొలిచామనేదే ముఖ్యం . శ్రీవాసుదేవానందస్వామి దత్తభక్తాగ్రగణ్యులు . తనను దర్శింపవచ్చిన పుండలీకరావు నకు ఓ కొబ్బరికాయనిచ్చి భక్తితో బాబాకు సమర్పించమన్నారు . అలాంటి ప్రముఖ స్వాములకుసయితం బాబా పూజ్యులు . మార్గమధ్యలో పుండలీకరావు నారికేళం పగలగొట్టి తినడం, విషయం మరచిన వానిని బాబా అడగటం అన్నీ సాయిసంకల్పాలే ! ఆ సందర్భంలో బాబాచెప్పిన మాటలు సదాస్మరణీయములు . చేసినపనులకు కర్తగా తలువరాదు . దైవనాటకంలో వ్యక్తి కేవలం పాత్రధారిగా భావించాలి . గర్వాహంకారాలకు తావులేదు . అపుడే దైవమార్గం సులభమవుతుంది .బాబాను భక్రిశ్రధ్ధలతో సేవించిన మరొక ధన్యజీవి బొంబాయి న్యాయవాది బాలారాం ధురంధర్ . సద్గ్రంథపఠనం జేసెడి పండరీపుర విఠల భక్తుడు . అతడు సోదరులతోకలసి 1912 లో బాబాను ప్రధమంగా దర్శించాడు . వారిరాకకు ముందే బాబా వారినిగూర్చి పక్కభక్తులకు చెప్పడం బాబా సర్వజ్ఞతకు మరో తార్కాణం . ఈవిషయంతెలిసి వచ్చినసోదరులు మిగుల చకితులయ్యారు . ప్రధమదర్శనంలోనే వారిని మిగుల ఆదరించారు సాయి . వారితో 60 తరాలసంబంధమనడం ఎంత గొప్పవిషయం . ధురంధర్ బాబా పాదాలొత్తడం , బాబానోటి చిలుము త్రాగడం , ఆరు సంవత్సరాల ఉబ్బసవ్యాధి నయమవడం, రాత్రి చావడి ఉత్సవంలో బాబాలో పాండురంగతేజస్సు తిలకించడం తనువుపులకించే యనుభవాలు . ఇన్నివిశేషాలు కేవలం ప్రధమదర్శనపు రోజులోనే జరగడం ఎంతటి విశేషం . ఆలోచిస్తే బాలారాం సాయిభక్తులెల్లరకు మార్గదర్శి . సాయికృపకు కావలసినదంతా మనోవాక్కాయకర్మలన్నింటా సాయి బోధను , మార్గాన్ని రూపాన్ని మనసులో నింపుకోవడం . అలాజేస్తే సాయిసాన్నిధ్యాన్ని సదా అనుభవింపవచ్చు , సర్వహృదయవాసి సాయిగదా ! సాయిజూస్తున్నారు ,సాయి వింటున్నారు, తస్మాత్ జాగ్రత జాగ్రత జాగ్రత ! శ్రీసాయికరుణాకిరణాలు అందరిపై ప్రసరించుగాక ! అందరికి శుభమగుగాక ! ఓంసాయి శ్రీసాయి జైజైసాయి !

Blessed are those who narrate the stories of Sai, and blessed are those who listen to them. These are not ordinary stories; they are collections of the devotees' innermost spiritual experiences. Behind every story lies a message of welfare, blended with Baba's compassionate grace and protective care. In this concluding chapter, the experiences of devotees who received Baba's complete blessings are described. Kakasaheb Dixit was born into a Brahmin family in the village of Khandwa, Maharashtra. By profession, he was a lawyer. Having heard of Sai Baba's greatness through his friend Nanasaheb Chandorkar, he became deeply attracted to Baba. More than curing the lameness of his leg, he wished to remove the lameness of his mind and therefore desired Baba's darshan. Dixit's part was merely to form the intention, and even that may well have been Baba's will. Thereafter, the events that unfolded, such as meeting Shama at Ahmedabad, seeing Baba's portrait through Megha, finding a friend serving as a railway guard in an overcrowded train, meeting Nanasaheb immediately upon alighting at Kopargaon, bathing in the sacred Godavari, and finally arriving at Shirdi, were all arrangements graciously made by Sai. At his very first darshan, Dixit experienced supreme bliss. This divine meeting took place in 1909. Soon afterward, he built the famous Dixit Wada in Shirdi to reside there. Surrendering himself completely at Baba's feet, he obtained countless spiritual experiences within just nine years. As Baba had foretold, in 1926, while traveling by train with Hemadpant, the blessed soul breathed his last. More important than asking how long one has served Baba is asking with what faith, devotion, and sincerity one worshipped Him. Sri Vasudevananda Saraswati Swami, one of the foremost devotees of Lord Dattatreya, once gave a coconut to Pundalik Rao, who had come for his darshan, and instructed him to offer it reverentially to Sai Baba. Even such a revered saint held Baba in great esteem. On the way, Pundalik Rao broke the coconut and ate it, later forgetting all about it. Baba eventually questioned him regarding it. All these events were part of Baba's divine will. The words Baba spoke on that occasion are eternally memorable: one should never assume oneself to be the doer of actions. In the divine drama, a person is merely an actor playing a role. There is no room for pride or ego. Only then does the path to God become easy. Another blessed soul who served Baba with devotion and faith was Balaram Durandhar, a lawyer from Bombay. He was a devout worshipper of Lord Vithoba of Pandharpur and a diligent reader of sacred scriptures. In 1912, he and his brothers came for Baba's darshan for the first time. Even before their arrival, Baba had spoken to other devotees about them, providing yet another proof of His omniscience. When the brothers learned of this, they were astonished. Sai received them with immense affection at their very first meeting. Baba's statement that He had been connected with them for sixty generations was truly remarkable. Durandhar's experiences were deeply moving: massaging Baba's feet, smoking from Baba's chillum, being cured of six years of asthma, and witnessing the radiant presence of Lord Panduranga shining through Baba during the Chavadi procession at night. The fact that all these extraordinary experiences occurred on the very first day of darshan is truly astonishing. Reflecting upon this, Balaram stands as a guide for all Sai devotees. To receive Sai's grace, one must fill one's thoughts, words, and actions with Sai's teachings, path, and divine form. By doing so, one can constantly experience Sai's presence, for Sai indeed dwells in every heart. Sai is watching. Sai is listening. Therefore, be alert, be alert, be alert! May the rays of Sri Sai's compassion shine upon everyone. May good fortune and welfare come to all. Om Sai, Sri Sai, Jai Jai Sai!